Bezpośrednie loty z Warszawy jeszcze tu nie docierają, a jednak od lat ściąga Was w te strony magia bezkresnych stepów i legenda Czyngis-chana. Mongolia kusi przestrzenią, w której łatwo zgubić pośpiech i odzyskać spokój.
Ziemia wielkich przestrzeni
Mongolia obejmuje ponad półtora miliona kilometrów kwadratowych, ale zamieszkuje ją zaledwie niespełna trzy i pół miliona ludzi. Step rozlewa się tu jak zielone morze, poprzecinane dolinami rzek Tuul i Selenga, a gdzieniegdzie pocięte skalistymi grzbietami Changaju i Chenteju. Południe zajmuje pustynia Gobi, która wbrew nazwie nie zawsze jest piaskiem – dominują w niej żwirowe płaskowyże, skalne stożki wulkaniczne i ukryte wąwozy z reliktowymi lasami saksaulowymi. Klimat kontynentalny buduje prawdziwą huśtawkę temperatur – zimą termometr spada poniżej minus czterdziestu, latem potrafi przekroczyć plus trzydzieści pięć. Najprzyjemniejszy czas na wizytę to czerwiec–wrzesień, gdy dni są długie, rzeki łatwe do sforsowania, a nocami można liczyć na czyste niebo usiane tysiącem gwiazd. W lipcu dodatkową atrakcją jest święto Naadam – narodowe igrzyska w zapasach, łucznictwie i wyścigach konnych.
Smaki i krajobrazy w jednym kadrze
Dzika przyroda Mongolii rozpościera się przed Wami jak otwarta księga bez marginesów. W parku narodowym Terelj erodowane granitowe iglice wyrastają z łąk, a stada jaka leniwie przeprawiają się przez lodowate potoki. Na północy, nad jeziorem Chubsuguł, możecie zobaczyć dziki piżmowiec oraz zimorodka, a zimą – wędkarzy wiercących przeręble w lodzie grubości pół metra. Po całym dniu warto spróbować airagu, lekko alkoholowego kumysu z mleka klaczy, który według miejscowych gasi pragnienie skuteczniej niż woda. Na stole często pojawi się też borts – suszone paski wołowiny przywracające siły podczas długich przepraw. W jurcie pasterza aromat tłuszczu i rozgrzanych kamieni miesza się z dymem z piecyka, tworząc niepowtarzalną „przyprawę” stepowych potraw.
Na szlaku Czyngis-chana
Erdene Zuu, wzniesiony w XVI wieku na fundamentach stolicy imperium, wciąż olśniewa misternymi malowidłami tantrycznych bóstw i chłodnym cieniem drewnianych werand. Po drugiej stronie równiny stoją ruiny pałacu Ordijn-bale – archeolodzy wciąż odkrywają tu całe piece celadonowych talerzy przywożonych niegdyś z Chin. W Ułan Bator nie przegapcie placu Suche Batora z monumentalnym pomnikiem Czyngis-chana; wieczorem możecie zajrzeć do opery narodowej, gdzie stepowe legendy mieszają się z ariaturą włoskich mistrzów. Jeśli macie czas, skierujcie się dalej na wschód do klasztoru Amarbayasgalant, jednego z najlepiej zachowanych przykładów mongolskiej architektury buddyjskiej – 29 świątyń połączonych dziedzińcami z widokiem na łagodne wzgórza. Mongolia to nie tylko pusta przestrzeń, lecz także żyjąca tradycja nomadów, którzy do dziś zabierają cały dom na wiosnę w siodło wielbłąda albo pick-upa. Wyruszcie ku horyzontowi, a przekonacie się, że tu prawdziwa wolność mierzy się nie kilometrami, lecz oddechem konia, świstem orła nad głową i ciszą większą niż gdzie indziej.
